X

Kerstoverweging project geestelijke verzorging 2019

‘Wat een jaar! Toen ik ja zei tegen het projectleiderschap (ondersteuning netwerken bij bouwen infrastructuur geestelijke verzorging in de 1e lijn) dacht ik “eindelijk”, eindelijk een kans om het domein van zingeving en spirituele zorg de aandacht te geven die het verdient! Heerlijk even weg van al het medische, wat ik zo goed ken als verpleegkundige en consulent en een mooie kans om mijn projectleiderskwaliteiten te kunnen tonen en verbeteren.

Niet zomaar een project. Vanaf dag 1 wist ik dat er veel, soms tegenstrijdige belangen zouden zijn, dat ik me begaf op “nieuw” terrein waar nog veel ontgonnen moet worden. Waarin het vallen en opstaan zou worden en soms ook een flinke strijd te strijden.

Al snel kwam ik erachter dat er ook hier een grote kloof is tussen de politiek, regelgeving, verschillende stakeholders/domeinen zoals zorg-welzijn en geestelijke verzorging en dreigde er ook een kloof tussen Fibula en de netwerken. Een uitdaging die ik accepteer en voor wil gaan zodat deze kleiner wordt en uiteindelijk leidt tot een groter welzijnsgevoel bij burgers.

Als je dit nieuwe terrein vergelijkt met een berglandschap (waarin ik mij graag begeef) dan kom je daar steeds weer nieuwe kloven, ondoorwaadbare rivieren en te steile hellingen tegen. De mooiste vergezichten, voldoening van de prestatie en eenwording met jezelf en de natuur. Ik kom dan dicht bij mijn zingeving en spirituele beleving. Ik houd van de grilligheden van de natuur, van vallen en opstaan, uitgedaagd worden, een doel bereiken en steeds weer wat bijleren. Dat ervaar ik ook zo in mijn werk.

Niet alleen de tijd van de reis/project is beperkt, vooral de hoeveelheid bagage die je in je rugzak hebt en daarom is het zo enorm belangrijk niet alleen op pad te gaan en samen te ontginnen of innoveren. Ik ervaar regelmatig dat ik iets vergeten ben of bagage mis, daardoor een minder goede keuze maak, de weg niet goed kan vinden, te veel mijn eigen weg ga en op zoek moet naar een maatje die dit wel bij zich heeft. Wanneer je zo’n avontuur aangaat is het best lastig “maatjes” te vinden die met jou het avontuur aan willen gaan, die je blind kan vertrouwen (en zij mij), waarmee je samen 3 bent en eigenbelang ondergeschikt is.

Je zou denken dat ik aan (de landelijke) deelprojectleiders en de regionale projectleiders dan wel 45 maten heb (makkie!) en dan heb ik binnen Fibula en PZNL en ook nog eens zoveel! Maar is dat zo vraag ik mij halverwege het project en eind van het jaar wel eens af. Zijn we met al die mensen (en dan heb ik het alleen nog over de schil om mij heen, niet over de 100 tallen aan coördinatoren, hulpverleners, geestelijke verzorgers, vrijwilligers die met dit onderwerp aan de slag zijn) op weg naar een gezamenlijk doel (onze reis) of is het meer een afvalrace tot de sterkste overblijft? En wie is dan de beste “maat”? De persoon met het meeste geld of de meeste politieke invloed? De beste samenwerker of de persoon met de beste argumenten of de meeste vaardigheden?

De belangrijkste vraag voor mij is: “wat kan ik doen en bijdragen vanuit mijn rol als projectleider, medewerker van Fibula/PZNL (met acceptatie van mijn beperkingen) en met de inhoud van mijn rugzak zodat deze reis zo goed mogelijk verloopt”? Want “tja, dat zorg-gen heb ik nu eenmaal, dat kan geen geestelijk verzorger wat aan doen”.

Ik wens iedereen hele fijne feestdagen en momenten van bezinning en verheug mij nu al op alle “maatjesdagen” en “reizen met aanvullend gezelschap” in 2020!’

Disclaimer: concrete projectresultaten zijn terug te lezen in mijn rapportages op de website van Fibula.

 

Jeroen Joosten


Theme picker